Mavi Mutant isimli öyküm ilk olarak Fabilog’da yayımlanmıştır.

---

Odanın bir köşesinde dönüp duran bulamaca elini daldırıp bir avuç dolusu daha aldı. Diğer elinin parmaklarıyla eşeleyerek, uzunca bir süre, döke saça kurcaladı. Küçük, mavi bir zerre ilişti gözüne. Bakışlarını üzerine odakladı. Duyduğu heyecanı baskılayıp, emin olana dek, her yanını tekrar tekrar inceledi. Yüzünde beliren gülümseme öncekilerden güçsüz değildi. Milyon kez olsa, milyon kez aynı mutluluğu duyacağını düşündü. Ne eşsiz şeydi; yeni yeşeren bir hayata tanık olmak, sebep olmak, doğanın bir parçası olduğunu hissedip ayırdında olduğu önemsizliğinin içini tıka basa anlamla doldurmak. Daha az önemsiz olmak…

Annesine seslendi:

“Anne bak, yeşeren bir tane daha var!”

Annesi odaya geldi. Küçük kızın ağzı yüzü, üstü başı batmış, odanın her yanı bulamaç olmuştu. Başka zaman olsa paylamasını bilirdi ama kızın gülümsemekten kısılmış gözlerindeki ışıltı buna engel oldu. Üstünkörü bir bakış atıp, “Harika!” dedi, “Yarın öğretmenine gösterirsin.”

Filiz veren her zerreden sonra yaptığı gibi; başını okşadı, sarıldı ve kokusunu içine çekerek boynundan öptü. Hayatın anlamı, eğer varsa, o kokunun içinde bir yerlerde olmalıydı. Milyon kez öpse, milyon kez aynı şeyi düşüneceğini düşündü.

Kızına ve mavi zerreye son bir kez bakıp kapıya yönelecekti ki aniden durdu. Dönüp kocaman açılmış gözlerini kızın avcuna doğrulttu. Küçük elini elinin içine alıp dikkatle inceledi. Bulamacı sıvayarak kendi eline aldı, evirdi, çevirdi, ışığa tuttu, göz merceklerini var gücüyle kasıp olabildiğince yakından baktı. İlk kez böylesine tanık oluyordu. Kızına dönüp,

“Doğa her zaman mükemmel işlemiyor yavrum.” dedi.

Küçük kız; belki henüz yeterince güçlenmemiş göz kaslarının görmesine izin vermediği, belki görüp de anlamlandıramadığı hatta anlamlandırılması gereken bir şeyler olduğunun bile farkına varmadığı, annesini dehşete düşüren şeyin ne olduğunu sordu.

“Mutasyon kızım.” dedi annesi, “Elbet elenecektir.”

Kız yeniden bakmak istedi.

“Olmaz!” diye bağırdı, “Bunun için çok küçüksün.”

Camı açtı, elindeki bulamacı hiçliğe fırlattı ve küçük kızın dolmuş gözlerine bakarak fısıldadı:

“Bizden uzakta elensin.”

İllüstrasyon: Ingredients for Life – NASA/JPL-Caltech/T. Pyle (SSC)